Eindelijk weer eens een flinke wandeling gemaakt. Texel staat in bloei! Omdat de ondersteuning van mijn bakfiets stuk is en er een flinke wind staat, besluit ik met de bus naar de veerhaven te gaan en vandaaruit rond de Mokbaai en een Horsmeertje te lopen en weer terug. Het is heerlijk bewolkt.
Met een fantastisch uitzicht op de Mokbaai begin ik de tocht. Ik zie de scholeksters druk bezig met hun rode snavels in het slik. Een groepje kokmeeuwen kijkt dezelfde kant op en een Pontische meeuw op de bazaltblokken denkt er het zijne over. De paarse kleur van de bloeiende lamsoor tussen de stenen van de dijk is prachtig. De zeedistel is ook alom vertegenwoordigd, echter niet blauw/lila, maar nog helemaal lichtgroen. Immense berenklauwen met beestjes op de grote witte schermen staan in de berm en paarse distels overal. Ik wil net zo'n fraaie distel fotograferen als er twee puttertjes uit vliegen. Ik klauter over het hek om mijn weg over de dijk te vervolgen. Een groepje geschoren schapen vertrouwt het niet en gaat toch maar opzij. Gaaf om zo dichtbij te komen en ze in de ogen te kunnen kijken. Een schapenoog is fascinerend. Een eindje verder kijk ik nog eens om. Ze staren me na en keutelen wat en sommigen liggen alweer. Ik vervolg mijn weg en zie een lepelaar aankomen en landen in een kreek. Ik loop verder langs de rand van de vallei. Hoor vogeltjes flink tekeer gaan maar zie niets in het struikgewas. De mierzoete geur van de bloeiende gele walstro, kamperfoelie en witte klaver hangt overal. Een rijtje lepelaars vliegt hoog over.
Nu gaat het heuveltje op, heuveltje af over het smalle paadje rond het Horsmeer. De zon komt tevoorschijn en brandt er goed op. Tunnels van groen, waaronder het zeker een paar graden koeler is. Prachtige doorkijkjes. Uitkijken voor de takken van de braamstruiken. Het helmgras prikt af en toe door mijn dunne broekspijpen. Allerlei vlindertje kruisen mijn weg; oranje, lila en zwart.
Aan het eind, waar het geasfalteerde pad begint, stuit ik op twee jonge ganzen die een beetje chaotisch rondlopen. De een schiet het hoge gras in en de ander staat wat aarzelend te wachten. Ze lopen uiteindelijk achter elkaar aan richting water, maar slaan dan toch ineens rechtsaf ergens de berm in. Ik draai me om en zie daar moeder de gans liggen. Ze ligt er duidelijk al een tijdje. In een fractie van een seconde besef ik in welk drama ik me hier bevind. Ik loop naar het bankje en drink een pakje perensap leeg, eet een banaan en laat het allemaal even bezinken.
Het is tijd voor de terugweg. Het harde pad af, de weg over en weer tussen het riet rond de Mokbaai. Zeekraal in de kreekjes, nog meer lamsoor. Boven op de dijk aangekomen overval ik de schapen met mijn terugkomst. Ik ga er even rustig bij zitten en zie in het dorre gras een braakbal met superkleine botjes erin. Nog nooit heb ik er zelf eentje gevonden! Ik bekijk aandachtig de miniscule botjes.
In de verte zie ik de veerboot richting Texel komen. Ik zou die bus kunnen halen. Even flink doorstappen nu. Ik geniet van oker en roestbruin en de zon en de wolken die ermee spelen.
Ten afscheid word ik beloond met een zeehond, die in de verte op de zandbank ligt.
Althans dat dacht ik en dat was ook zo toen ik thuis de foto bekeek die ik op goed geluk gemaakt had.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.