Follow by Email

maandag 16 december 2019

Een ommetje

Het is een koude, stormachtige zondagmiddag. Met tegenzin stappen we in ons autootje onder het motto; "kom op, we gaan er toch even uit, niet te ver, een klein ommetje." We hebben ons goed ingepakt met nog een extra broek onder onze zondagmiddag-chillbroek. Een muts is ook geen overbodige luxe, desondanks doet mijn linker oor later een beetje pijn door de snijdende wind.
We parkeren ergens in de berm en als we over het eerste duin zijn steken we de Muy door naar het strand. De rugzak is nog leeg. We struinen het strand helemaal af terwijl de vliegende zandkorrels langs onze broekspijpen striemen. Paula slaat zich er in het begin nog dapper doorheen, maar uiteindelijk is de lol eraf. Ze wordt moe en gaat tegen een duin hangen in de hoop daar wat meer in de luwte te zitten. Met dichtgeknepen ogen kijkt ze toe hoe het vrouwtje en het baasje -want zo liggen voor haar de verhoudingen- van de ene vondst naar de andere gaan. Geduldig bibbert ze daar een poosje totdat de foto's zijn gemaakt en de aangespoelde spullen in de rugzak zijn gestopt. De zon verliest nu snel haar kracht. Hoe dichter we bij de monding van de Slufter komen, hoe mooier het wordt. De wolken kleuren poederroze en goud in een blauwe lucht, die echter langzamerhand steeds grijzer wordt. Betoverend mooi is hier wel op z'n plaats! Ik krijg er geen genoeg van. Ik zie het water vervaarlijk, wild klotsen en in een stroomversnelling richting zee bulderen. Hierbij wordt het zand langs de randen afgeslepen en uitgehold. Het pad is daardoor smal geworden.
Goossen loopt met Paula al vooruit. Ik zie hem verdwijnen om de hoek van het laatste hoge duin. Daar, uit de wind, staan ze later op mij te wachten. We slepen ons nu gezamenlijk verder, bepakt en gezakt met de volle tassen gevuld met stukken plastic en hout uit de zee. De rugzak is flink gescheurd bij het hengsel. We proberen het gewicht zo eerlijk mogelijk te verdelen voor de laatste kilometers.  In de Sluftervallei kijken we onze ogen uit terwijl de schemering in rap tempo toeslaat. Het is alsof we in een droom lopen, zo onwerkelijk en sprookjesachtig mooi.
Deze paradijselijke wereld, ontdaan van al het menselijke geschreeuw, grijpt me vast en zegt:
kijk dan, zo mooi kan het zijn!

















maandag 9 december 2019

Een halve wasknijper á veertig euro

Zondagmiddag en er staat een flinke storm. De golven zijn ruig en we worden langs de branding voortgeduwd. Goossen loopt met Paula vooruit en ik loop met rugzak en tasje erachteraan. Af en toe zie ik wat liggen, maak een foto en stop het aangespoelde in mijn tas. Het strand is verlaten en wij zijn alleen met de elementen. Een druppel aan de neus. Paula zit aan haar twintig meter touw en ik zie haar samen met mijn lief af en toe een sprintje trekken naar de strandlopertjes. Soms schiet ze blaffend de schuimende branding in achter een paar meeuwen aan die vlak boven de wilde zee tegen de wind in laveren.
"Hé, wat is dit?" Ik buk en zie iets roods, half in het zand. Nadat ik er een foto van heb gemaakt pak ik het op. Goossen komt kijken wat ik gevonden heb en Paula vindt dat ze een koekje heeft verdiend omdat ze netjes bij me terugkomt. Ik geef haar een beloningskoekje uit de zak van mijn jas. Net als we zien dat het rode dingetje de helft van een wasknijper is worden we overvallen door de aanwezigheid van twee joggers, mannen met een Golden Retriever. Paula ook want zij gaat meteen in de aanval en wij proberen uit alle macht het touw zo snel mogelijk in te halen, waarbij we ons meerdere malen verontschuldigen voor het voorval. Niet de andere hond is het doelwit, maar de mannen zelf. We zien dat ze hapt naar de een en de andere probeert nog op het koord te gaan staan, maar het touw glijdt meerdere malen onder onze schoenen door.
Als we onze hond weer onder controle hebben komt de aangevallen man teruglopen en laat een gat in zijn hardloopbroek zien, hij zegt:"Ja, wat gaan we hiermee doen?!" Ik zeg: "Natuurlijk zullen we de broek vergoeden en nogmaals sorry, we zagen jullie helemaal niet aankomen, omdat we even afgeleid waren." "Heb je papier en pen, want zo'n broek kost wel veertig euro." Hij realiseert zich al snel dat we natuurlijk geen van allen schrijfgerei bij ons hebben. Goossen zegt:"We zijn van Museum Galerie RAT in Den Burg." Kennelijk was dit genoeg informatie. "Dan kom ik van de week wel even langs", antwoordt hij. We zien ze weer in hardlooppas vertrekken met de Golden Retriever netjes naast hun, niet aangelijnd.
Nadat we Paula boos berispt hebben lopen we verder met een bedrukt gevoel. Hoe kon dit gebeuren? Het strand was verlaten en uit het niets stonden ze er ineens. Paula staat met een onnozele kop ons verwachtingsvol aan te kijken. "Nee, jij krijgt helemaal niks meer" zeg ik, waarna ze enthousiast weer op meeuwenjacht gaat. We vinden nog wat aangespoelde spulletjes, maar de stemming is duidelijk omgeslagen. Bij de volgende afslag klimmen we met onze buit over het duin. Ik zie Goossen vanaf de top beneden wildplassen en roep: "Wildplassen honderdveertig euro, kan er ook nog wel bij!" We bespreken het hele gebeuren nog even en vervolgen dan onze weg achter de duinen langs. Donkere wolken pakken zich samen.
Epiloog
Er wordt gebeld. Een mannenstem stelt zich voor en het blijkt de man van de kapotte broek te zijn. De gemoederen zijn bedaard en ik vertel hem nog eens hoe het mis ging, dat ze nooit losloopt en een hondje met een rugzakje is. Dat het onze fout was, dat we even niet goed opgelet hadden, omdat we aan het jutten waren en iets gevonden hadden. Dat het hier om een halve wasknijper ging liet ik maar achterwege. Hij vertelt dat hij het even heeft opgezocht en dat de prijs van zo'n broek tussen de dertig en zestig euro ligt. "Zoveel?", vraag ik. Ik stel maar niet voor het gat netjes voor hem te repareren. Hij gaat een nieuwe bestellen en of hij dan de rekening naar ons kan sturen. En dat we dan met de verzekering wel wat kunnen regelen volgens hem.
Terug in de bewoonde wereld wachten we nu zijn berichtje af.

Bericht :
Beste Maria,
In aansluiting op ons prettige gesprek stuur ik je hierbij de rekening van mijn nieuwe hardloopbroek. Het was even zoeken maar ik heb er toch één kunnen vinden.
Je kunt het bedrag van € 40,-- overmaken op onze ING rekening.
( persoonlijke gegevens zijn weggelaten)


Beste ....,
ik heb net het bedrag overgemaakt naar je rekening.
Gelukkig was het de broek en niet je been!
Met vriendelijke groeten,
Maria Roelofsen