Follow by Email

zondag 24 mei 2020

Drie dode vogels

Dode dieren hebben mijn fascinatie.
Als je veel in de natuur loopt kom je naast veel leven ook veel dood tegen.
Een dood konijn, een dode haas. Ik zag eens een dood schaap. En een dode hond, onze hond. Ook dode katten, onze katten en dode ratten, onze ratten.
Als kind liep ik in mijn geboortedorp eens langs een groene deur die open stond. Ik keek naar binnen en zag nog net hoe een koe door de slager tussen de hoorns werd geschoten. Ik moet een jaartje of zeven geweest zijn. De koe zakte door zijn poten en ik vervolgde mijn weg.
Inmiddels heb ik ook dode mensen gezien: een goede vriend, een buurman, mijn eigen vader.
Alles wordt weerloos als het dood voor je ligt en dat is van een ontroerende schoonheid.
Vandaag zag ik drie dode vogels.




zaterdag 23 mei 2020

Huwelijksgeluk

Ik heb het boek 'Huwelijksgeluk' van Tolstoj herlezen. Ooit las ik het op zoek naar helderheid omtrent de ingewikkelde materie van de liefde tussen twee mensen. Ik was een jaar of 25. Nu ben ik 57 jaar en ik heb het boek weer in één adem uitgelezen. De innerlijke wereld van een jonge vrouw, die een relatie begint met een man (een stukje ouder) wordt haarfijn ontrafeld door Tolstoj. Hoe ga je het leven samen vormgeven en in hoeverre kun je daarin dan nog je gelukkige zelf zijn met al je goede en minder goede eigenschappen, mogelijkheden en onmogelijkheden? Neem je elkaar mee of verlies je elkaar uit het oog... Het leven als een roman; iedere dag schrijven we weer een stukje.
Robert Doisneau
Picasso en Francoise Gilot

'Pisco-chilreio e cuco'
Paula Rego

'De Absintdrinkster'
Edgar Degas

Uit: La Strada van Frederico Fellini

Uit: 'Secrets&Stories' van Nick Willing
Paula Rego met man en kind

Karina en jan Wolkers

Dali en Gala

vrijdag 8 mei 2020

Apodophoria 3

Vanmorgen in alle vroegte werd ik om 5.00 uur wakker.
Ja, nu hoorde ik ze duidelijk onder de pannen tegen het dakbeschot krabbelen en ook het gieren en piepen van de gierzwaluw was heel duidelijk te horen, alsof ze ook op de zolder hun bedje hadden gespreid. Wat een drukte zo vroeg in de ochtend. Ik probeerde er achter te komen waar ze precies zaten en tuurde met mijn oren gespitst tussen de oude balken door. Ik kwam tot de conclusie dat het echt wel vlak boven mijn hoofd moest zijn. Ik deed mijn oordoppen in. Wat een gezelligheid; zij in hun nestje en ik in de mijne... Wonder boven wonder werd ik pas om 7.30 uur weer wakker. De oordoppen hadden hun werk gedaan.
Door het dakraampje probeerde ik iets te ontdekken, maar terwijl ik mijn ogen langs de oranje pannen liet glijden kon ik niets ontdekken dat ook maar enigszins op een nestelactiviteit leek.
Na het ontbijt besloot ik eens een kijkje te nemen aan de kerkkant.
Daar zag ik er duidelijk 6 door het luchtruim schieten.
Drie paartjes, maar ik zag ze nergens onder de pannen duiken.
Ze waren te druk met insecten eten en elkaar het hof maken denk ik.


woensdag 6 mei 2020

Apodophoria 2

Ons geduld werd op de proef gesteld. Dagen gingen voorbij en van de Apodophoria waren we nog niet genezen. Het werd Koningsdag 2020. De dag waarop de gierzwaluwen wel zo ongeveer zouden moeten arriveren. Op 'Vroege Vogels' op de radio hoorde ik een mevrouw enthousiast zeggen dat de gierzwaluw terug was op zijn vaste stek. Enig gevoel van jaloezie kon ik niet onderdrukken.
De dag ging voorbij en 's nachts geen geritsel en gekras.
Op 4 mei ontmoetten we in de straat onze ex-overbuurman, die ons destijds gewezen had op de aanwezigheid van de gierzwaluwen onder onze dakpannen. Mijn lief vertelde hem dat we nog niets gezien of gehoord hadden en dat we er vanuit gingen dat de vogels de verandering aan ons dak in de vorm van twee dakraampjes verdacht hadden gevonden en elders een betere plek hadden gevonden. Of hadden ze de terugtocht over de Sahel niet overleefd?
Dinsdag 5 mei, bevrijdingsdag, aan het eind van de middag. We zaten wat verveeld in de tuin met een glaasje wijn wat voor ons uit te staren.
Ineens klonk daar een scherp geluid uit de lucht. Geen Koolmees, geen mus ...We keken in de lucht en ja hoor daar zagen we meerdere gierzwaluwen als pijlen door de lucht zwieren. Opgewonden ging ik naar de zolder en keek uit het dakraampje over de huizen van Den Burg. Daar waren ze!
Ik zag ze achter elkaar aan scheren in de avondzon. Ge-wel-dig!
Vandaag hoorde ik ze weer. Gewapend met de camera beklom ik de zoldertrap en speurde uit het kleine venster. Ze scheerden met vaartje van 131 km per uur hoog door de lucht en rakelings over de nok van het dak. Een goeie foto maken van een vliegende gierzwaluw is een hele uitdaging. Van de twintig bleek er maar eentje gelukt. Ook nu ik dit stukje aan het schrijven ben hoor ik ze regelmatig overkomen. Het blijkt nu dat je van de Apodophoria niet in één klap af bent als ze er eenmaal weer zijn. En kunnen we nog wel slapen nu ze hun nest aan het inrichten zijn? En straks het gepiep van de kleine zwaluwtjes in het nest als de ouders met een lekker hapje thuiskomen.
De oordoppen liggen klaar.


















Als je een beter beeld wilt ga je naar onderstaande link:
https://www.youtube.com/watch?v=bS6_PtCpTgQ

zondag 26 april 2020

1962

In 1962 ben ik geboren in Diepenheim, een klein boerendorp. Ik heb twee dvd's van het dorpje ten tijde van mijn kleutertijd gezien en dan geloof je je eigen ogen niet: Paard en wagen, straten van zand, kinderen op klompen, was aan de lijn en heel veel vrouwen achter de kinderwagen.
Ik kon toen echt niet bevroeden dat die plek vele jaren later uit zou groeien tot een dorp dat bruist van de kunstzinnige bedrijvigheid met een eigen museum voor moderne kunsten!
Net zo min kon ik bedenken dat ik vele jaren later op Texel zou wonen en werken als beeldend kunstenaar met een eigen museum. Als kleuter hield ik me daar al helemaal niet mee bezig; het leven was één groot avontuur dicht bij huis.
Ergens rond mijn tiende jaar verhuisden we naar Bunnik in het Westen van het land.
Die andere kant van het land stond nou niet bepaald goed bekend. De grote stad, daar hadden ze het toen nog niet zo op in het Oosten. De uitdrukking 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg', sloeg dan ook vaak op de stadse fratsen van de randstedelingen.
Maar al snel ging alles ook in het westen zijn gangetje en bleek het daar helemaal niet zo anders te zijn. Je moest naar school, je moest je huiswerk doen, eten en slapen op gezette tijden.
Je moest naar je ouders en de meesters en juffen luisteren.
Ik voelde me als puber enorm alleen in die grote- mensen- wereld. Het avontuur lag allang niet meer voor het oprapen. Ik kwam via een lange omweg eindelijk met mijn M.A.V.O- diploma van de middelbare school.

















Om me los te rukken uit het benauwde keurslijf van thuis en school ging ik op mijn achttiende in Utrecht op kamers. Ik doorliep de K.L.O.S. (Kleuter Leidster Opleiding School) met frisse tegenzin. Het bleek al snel dat ik geen 'echte' juf was; de kleuter vond ik heel erg leuk, maar in het systeem kon ik niet uit de verf komen. Spelenderwijs op ontdekkingstocht gaan zat er helaas niet in. Het ging over de methode, het rooster,  leerdoelen en handelingsplannen.

Wat ik vooral leuk vond aan die opleiding was de tekenleraar! Hij zag wie ik was ver voordat ik dat zelf in de gaten kreeg. Hij liet me de wereld zien waar ik naar snakte. De optocht van de verbeelding, die van de kunsten, waarin fantasie en vrijheid voorop liepen! Ik dacht het eindelijk gevonden te hebben en hoopte voor eeuwig bij deze man te blijven. Mijn leven was toch eindelijk daar waar het wezen moest! Maar natuurlijk liep het anders. Wat bleef was de ellende van een verloren grote liefde. Maar ik had een richting. Ik was weer op avontuur.
In Utrecht leerde ik mijn huidige lieffie kennen, waar ik nu zo'n dertig jaar mee getrouwd ben.
Zo goed en zo kwaad probeerden we ons leven vorm te geven met z'n mogelijk- en onmogelijkheden. Na Utrecht kwamen we terecht in het oude tolhuis op een stukje platteland tussen Leusden en Amersfoort. Een romantische plek aan de Barneveldse Beek. De zoektocht naar wat het moest worden ging door met ups en downs. De settting klopte, maar het leven dat erbij hoorde kwam maar moeizaam van de grond. Toen we daar na een paar jaar weg moesten vonden we een benedenverdieping in het Soesterkwartier, een echte arbeiderswijk van Amersfoort.
We verhuisden van de Soesterweg 155 waar onze oudste dochter geboren werd, naar nummer 157 ernaast, waar onze jongste dochter geboren werd. Want als ik ergens zeker van was dan was het wel dat ik moeder wilde worden. We kochten ons eerste huisje een straat verderop. Daar leefde ik mijn leven als partner, moeder en juf. Ik probeerde ook het leven als kunstenaar vorm te geven, maar ik zette daar na een tijdje een dikke streep door want dat bleek iedere keer een enorme worsteling.  Kunstenaar ben je ook al maak je niets....
Toen mijn mooiste 'kunstwerken' uitvlogen verhuisden we naar Texel.
Langzamerhand groeide Atelier Maria Roelofsen onder mijn handen. Bizarre wezens van aangespoelde materialen namen beslag van het kleine huisje in het centrum van Den Burg.
Na ruim tien jaar kwam Burgwal 20 in beeld, een paar huizen verderop, dat we in augustus 2019, na twee jaar huren, konden kopen en waar we nu wonen en werken. 
Gisteren kwam de dochter van onze buurvrouw een foto brengen van dit prachtige pand.
Haar zwager houdt zich bezig met de geschiedenis van Texel.
De foto stamt uit 1962.

dinsdag 21 april 2020

Apodophoria 1

Vanochtend tijdens het ontwaken op onze oude zolder horen we ineens een lawaai van gekrabbel en gekras boven ons hoofd en we weten het meteen; "De Gierzwaluw is terug!" We lijden aan apodophoria, zal later blijken. Even luisteren we. "Nou, die is blij dat ie kan zitten na 9000 kilometer vliegen," zeg ik. Een beetje geschrokken van het lawaai zijn we wel. Het is goed dat we even geen gasten in de Museumkamer hebben vanwege Corona en dat we misschien daar kunnen gaan slapen. Oordoppen is ook een optie. Ieder jaar komen gierzwaluwen naar dezelfde plek terug onder de pannen van slecht onderhouden daken... Onze overbuurman wees ons een paar jaar geleden op de aanwezigheid van dit diertje toen we hier net kwamen wonen. Sindsdien horen we al een aantal lentes bedrijvigheid onder de pannen en ook het gieren in de lucht. We genieten ervan als ze als een malle door de lucht scheren, rakelings langs de kerk en over het dak van ons pand. Het uitvliegen van de jongen heb ik al eerder op dit blog beschreven.
Afgelopen zomer hebben we dakramen geplaatst. De Gierzwaluw was alweer onderweg naar Afrika en we maakten ons wat zorgen of de gierzwaluw daardoor zijn 'huisje' bij ons nog wel terug zou kunnen vinden. We dachten zelfs aan gierzwaluwkasten ophangen, maar waar? Deze vogel houdt ervan heel hoog op het dak te nestelen waar het lekker rustig is en dus niet onder de dakgoot, te dicht bij de weg en al het menselijke geweld.
Even later staan we in een gure straat het dak af te speuren op zoek naar een gaatje waar misschien de gierzwaluw in of uit komt. Verkleumd moeten we vaststellen dat we misschien te vroeg gejuicht hebben. Binnen ga ik op zoek naar meer informatie en kom onderstaande link tegen.
Het zou toch kunnen dat ze terug zijn. Later waarschijnlijk meer hierover.
Als je meer wilt weten over de apodophoria waaraan wij lijden en dit mooie vogeltje, kijk dan even hier: https://www.bnnvara.nl/vroegevogels/artikelen/terugkeer-van-de-gierzwaluw




zondag 19 april 2020

Slenteren naar de Fonteinsnol en terug

Nu zo'n vijf weken verder missen we ons autootje nog steeds niet echt, behalve natuurlijk voor het jutten, maar daar zijn we even nog niet aan toegekomen.
Tot nu toe zijn we druk aan het klussen. Geen gasten in onze Museumkamer en geen bezoekers in de museum galerie, dus nu moet het gebeuren. Op de fiets een zak gips halen en met de auto van onze lieve buurman de gipsplaatjes. Het gaat tot nu toe allemaal prima. Naar zee? Dan pakken we de fiets. Naar het bos dan gaan we lopen. Zo ook vandaag. We besloten vanwege chagrijn het klussen even te laten voor wat het is en gewoon vanuit huis met de benenwagen op pad te gaan.


Beuken met aan één kant mooi oranje bruine kleur

Gekke naaldboom met zijtakken van onder tot boven

"Meneer, wat zijn we aan het doen!"

"Hallo?!"

Na omzwervingen door de prachtige bossen
kwamen we bij deze uitkijktoren
waar we nog nooit geweest waren.




Wolker's recidence, met rechts half onder de bomen
het schrijvershuisje van Jan


"Mèèèh, groetjes aan Eigenwijs en Bezorgd!"

Overstekende Bergeenden

Standje hazen spotten






Overal zie je ze: pinksterbloemen!

IJzeren monsters



Hier waren we met de auto natuurlijk aan voorbijgereden

Etalage van 'Het Open Boek' in Den Burg

vrijdag 27 maart 2020

Lutjekoog

We hebben ons autootje vlak voor de coronacrisis uitgeleend aan onze dochter in Amsterdam, kan ze er toch af en toe even uit. Voor ons een leuke uitdaging om eens te kijken hoe het zonder auto bevalt, omdat het koekblik toch ooit eens niet meer door de APK komt en we misschien even niet zo snel een nieuwe hebben. Nu, na twee weken binnen klussen en rommelen zijn we toch echt wel toe aan een dagje erop uit in de natuur en natuurlijk het liefst naar het strand. Het moment is daar dat we gaan kijken of we met onze barrels de zee kunnen halen met onze hond. Paula, een dame op leeftijd, is heel ver rennen naast de fiets niet gewend, dus hebben we voor de zekerheid de rugzak meegenomen, waar ze eventueel net in zou passen als ze op de terugweg ergens langs de weg in zou storten.
Dit tochtje dragen we speciaal op aan onze vrienden Noor en Ton die nu even binnen moeten blijven. Fietsen jullie mee?

Bij de Catharinahoeve rechts af

Pitstop





Even bijkomen


Speciaal voor Inke en haar mannen een heel groot hart in barre tijden







Dat kan ik dus beter aan de professional overlaten,
https://lukakarssenberg.tumblr.com/image/83835861206



'Lutjekoog'

Pas op de Pontweg was de benzine op bij Paula.
Het laatste stuk met een straffe Noordenwind schuin achter
liftte ze graag mee