Follow by Email

woensdag 11 juli 2018

Rondje door de Bollekamer.

Als ik wil kan ik de hele dag alleen maar bezig zijn met dingen maken.
Het is fijn om iets te maken wat er eerst nog niet was; iets nieuws geboren laten worden.
Soms heb je dan een zetje nodig om er even uit te gaan;
al werkend aan een nieuw lichtobject blijkt dat ik een paar gejutte ballonhoudertjes tekort kom.
En natuurlijk kan ik dan bij Sytske terecht. Zij verzamelt ballonlinten op het strand en jut met regelmaat ook voor mij interessante dingen. De afspraak is snel gemaakt. Rond 17.00 uur rijden we over het eiland richting Den Hoorn. Sytske woont dichtbij De Bollekamer dus nadat we de ballonhoudertjes bij haar hebben opgehaald, wandelen we richting strand. Meteen zien we ze staan; de kudde wilde paarden. Altijd weer een cadeautje. Omdat het strand toch verder is dan we zin in hebben, besluiten we een rondje te maken door De Bollekamer. En zo komen we ineens op verrassende plekken waar ik nog zelden was geweest.
De kleuren groen zijn ontelbaar. Heide in bloei, zo ook het Blauwe Grasklokje en de Kamperfoelie. En dan die heerlijke zeelucht. We nemen er flinke teugen van. Boven op een duin zitten we een tijdje te kijken. We kijken tussen de lange dunne bomen door van een klein stukje bos, waar ooit een boerderijtje schijnt te hebben gestaan en even later kijken we over het rimpelige water van een meertje.
De Schotse Hooglanders laten zich dit keer niet zien, maar ze hebben wel wat achtergelaten.
Eén is er zelfs nog kreatief geweest.
Met de longen vol verse zuurstof en een paar sproeten rijker rijden we huiswaarts.
Het blijft een fantastisch gebied.
De ballonhoudertjes worden gewassen en zijn inmiddels in het lichtobject verwerkt.








Preitaartluka

Gisteravond aten we preitaart en op de een of andere manier moest ik aan een foto denken van lang geleden.



dinsdag 10 juli 2018

Op een mooie zomerdag

We zijn de laatste tijd zo druk met ons project Museumkamer in Museum Galerie RAT dat we bijna zouden vergeten dat we op Texel wonen. Al vele zomerse dagen waren wij druk in de weer met zagen en boren, verven en inrichten, terwijl we onze gasten zagen komen en gaan, bruinverbrand van de zon-uren op het eiland. Vandaag, op zondag nog wel, moesten er nog wat 'dingetjes' gedaan worden voordat de andere dag weer nieuwe gasten zouden arriveren. Met het zweet in de bilnaad nog een plankje hier en een latje daar. Om 17.00 uur waren we er eindelijk klaar voor; naar het strand. Twee stoeltjes op het karretje, de hele bende in de auto en gaan. Bij Paal 15 naar links. Meer tegenliggers dan medestrandgangers. Beter! Na een eindje lopen was het strand, op wat wandelaars met hond na, zo goed als verlaten. We installeerden ons en maakten eerst een zak chips open.Daarna de couscous met geitenkaas en de heerlijke wijn. "Hè, hè, waar waren we nu eigenlijk mee bezig?" Vakantie!!!
We lieten alles op z'n plek vallen en keken uit over de glinsterende golven in de verte.










maandag 2 juli 2018

Armando R.I.P.

Het Armando Museum was vanaf de opening op 8 december 1998 tot 22 oktober 2007 gevestigd in de Elleboogkerk in Amersfoort. Ik bezocht de tentoonstelling en de zwart witte schilderijen staan sindsdien gegrift op mijn netvlies; de zwarte vlag, het zwarte prikkeldraad, de zwarte akker en het zwarte beest in de witte sneeuw in dikke klodders op het doek. Op weg naar het Henschotermeer kwam ik met mijn twee meisjes, één voor op en één achterop de fiets, langs die grote ladder, die daar stoer uit het landschap omhoog rees. De term 'schuldig landschap' was meteen duidelijk. Een landschap dat Armando 'gezien' had in zijn meest wrede hoedanigheid. Vooral het zwarte beest vond ik mooi. Niet veel later maakte ik één van mijn eerste schilderijen met in mijn achterhoofd dat beest van Armando.
Toen gaf het me al een kick daar rond te lopen. Het maakte me op de een of andere manier gelukkig en het was fijn iemand te 'ontmoeten' uit de kunstwereld. Het werk van Armando was somber, maar dat was mijn stemming ook regelmatig. Op zoek naar mijn identiteit herkende ik mijn eigen eenzaamheid in zijn werk. Wat ik toen nog niet besefte: het was die eenzaamheid als kunstenaar.
Op 22 oktober 2007 brak in de kerk een uitslaande brand uit. De brand was zo groot van omvang dat vrijwel de volledige aanwezige collectie van Armando verloren is gegaan. Ik fietste uit de stad terug naar ons huisje in Amersfoort. Alles was afgezet bij de Koppelpoort.
Het was vlak voor we naar Texel gingen. Ik had nog geen flauw benul dat ik ooit ook mijn eigen museum zou hebben.


donderdag 31 mei 2018

"De vogel is dood"

Soms gaat er wel eens wat mis bij mensen thuis die een werk van mij hebben. Zo ook bij Dick en Marjan Bos van De Waddenlodge op Texel. Dick kwam vanmiddag Museum Galerie RAT binnen en zei: "de vogel is dood". Uit een plastic zak haalde hij de sculptuur van drijfhout tevoorschijn. Ik zag nu ook dat het niet goed gesteld was met het object uit 2015 van gejutte houtjes en een gekrulde schoenzool; in losse onderdelen lag hij op de tafel. Dick mompelde iets over een stukadoor die iets te ruw te werk was gegaan. Ik nam de vogel van hem over en beloofde beterschap. Best nog lastig omdat ik natuurlijk niet precies dezelfde houtjes in huis heb. Dick propte de plastic zak in de achterzak van zijn korte broek: "We zijn nog tot zaterdag hier, geef maar een seintje." Nou Dick en Marjan, deze tegenslag in het leven van de vogel heeft hem voorgoed veranderd, ik hoop dat jullie hem nog herkennen. Hij wacht op jullie.





dinsdag 1 mei 2018

Paula, Breitner en Mata Hari

Paula heeft zich ter ruste gelegd op onze bank in het atelier, 's avonds aan het eind van een lange dag. Ik zie haar daar zo heerlijk liggen in de kussens en moet ineens aan Mata Hari denken.
Er is ooit een foto van deze Friese danseres en spionne gemaakt. Mata Hari, een vrouw die tot de verbeelding spreekt. Ik heb haar altijd al intrigerend gevonden. Grappig dat ik aan haar denk, kijkend naar onze hond.
Maar wacht, ook Breitner heeft eens een gelijksoortig tafereeltje vastgelegd in olieverf.
Ik zoek naar de foto's op het internet en zeg nu zelf ...
Breitner



Mata Hari



donderdag 22 maart 2018

Hulp in de huishouding

De heilige Sint Franciscus blijkt niet alleen een groot hart te hebben voor de dieren.
Hij is ook een heilige die opvallend graag de handen uit de mouwen steekt in het huishouden.

Geëmancipeerd als hij is helpt hij een ieder graag uit de brand, bijvoorbeeld bij een te vol wasrek.
Menig radeloze huisvrouw kreeg bij andere heiligen nul op het rekest. Deze Sinten vonden dat zij hiervoor niet waren opgeleid door de hogere macht en hielden zich bij hun specialisatie.
De grote uitzondering is Franciscus. Met een zekere begerigheid teedt hij de wanhopigen tegemoet. Vooral in de drukke tijden van de grote lenteschoonmaak zie je hem druk doende met het kloppen van kleedjes en het luchten van de winterdekens. Aan het eind van de dag wordt hij duizend maal bedankt en uitgezwaaid door al die mensen die hij heeft bijgestaan.

Het vermoeden bestaat dat hij dit niet louter en alleen uit goedheid doet. Hij zou er een zeker welbehagen uit halen...

Dit is eeuwenlang onderbelicht gebleven, totdat hij onlangs in Museum Galerie RAT uit de kast kwam. Vanaf heden heb ik een hulp in de huishouding.



zaterdag 17 maart 2018

Marilyn Monroe bij Anna Paulowna

Van Den Helder naar Utrecht en de volgende dag van Utrecht naar Den Helder;

Heen
Een grote zilverreiger daalt neer. Zijn witte veren gaan omhoog als de jurk van Marilyn Monroe in die beroemde scène. Zijn lange benen zetten zich schrap voor de landing op de harde klei van de Noord-Hollandse akker.

Een buizerd schrikt op van de voortdenderende trein, vliegt sierlijk, in een wijde bocht, cirkelt elegant boven de grijze vlakte en gaat dan zitten. Heeft hij iets gevangen?

Verderop zie ik nijlganzen. Uitheemse vogels, maar ondertussen goed ingeburgerd.

Verschillende soorten eenden passeren de revue.

Veel scholeksters op een weiland. Als kompasnaaldjes staan ze, ieder met de snavel een andere richting uit, en allemaal op gepaste afstand van elkaar.

Ineens, ergens bij Castricum, vliegt vlakbij een valk, of sperwer? Korte kromme snavel, beige met wit, spikkeltjes. Hij hangt in de lucht en vliegt met onrustige bewegingen. Niemand ziet hem; de vrouw naast me leest een boek. Tegenover me bestudeert een vrouw papieren. Verderop in de trein hoor ik het tikkende geluid van een toetsenbord. Een scholier heeft oortjes in en is bezig met de iPhone. Iemand haalt een boterham uit een broodzakje, een ander is in gedachten verzonken.

De bollenvelden zijn nog kaal. Toch is er één veld waar al een zweem van gele strepen overheen ligt.

Vijf zwanen tel ik. Niet helemaal vlekkeloos wit. Zijn het jongen? Zo vroeg in het jaar?

Nu zie ik een legertje met hazen in het grasland. En verderop alweer vier lange oren. Bijna Pasen...

In de sloten achterlangs de industrieterreinen kleurt het water groen en blauw. Er ligt veel troep. Meerkoeten zwemmen er fanatiek per paartje doorheen. Ik las ergens dat ze van die troep hun nesten maken.

Een paard staat stilletjes in de modder, achter een schuurtje.

Terug
Twee woerden vliegen achter een vrouwtje aan, laag over de donkere sloot.

Bij Wormerveer in het moeras zitten veel ganzen.

Twee zwanen liggen eenzaam opgevouwen op het natte gras van de uitgestrekte weilanden.

De scholeksters zitten er nog.

Meeuwen vliegen boven de vuilverbranding van Amsterdam. Ze vliegen hier en daar.
Ze vliegen boven Schagen.

Een aalscholver bij Anna Paulowna.

Kippen tussen de sneeuwklokjes bij een boerderij.

Een koolmeesje in de nog kale paastakken van een kromme wilg langs het spoor.

Een grote zilverreiger in de sloot! Ik zie zijn lange spitse oranje snavel nu duidelijk.
Was dit de Marilyn Monroe van de heenweg?












zondag 4 maart 2018

Winter in de lente

Aangezien we de afgelopen week in een ijzige winter waren terechtgekomen loop ik met vijf lagen kleren aan Den Burg uit. Het is zonnig, maar dat betekent niet dat het ook warm is.
Mijn doel is met Paula naar het wad te wandelen over de Hoge Berg. Op Facebook zag ik foto's voorbijkomen van een dichtgevroren zee en ik wil dit, voor het gaat dooien, zelf ook wel eens zien.

Al gauw is het duidelijk dat de vorst, na een week snijdende kou, uit de lucht is.
Handschoenen uit, das los dan maar. Ik wil nog niet te vroeg juichen, maar blij word ik er wel van.
 
Eenmaal over de dijk bij het Ceres strandje zie ik een zee van ijs! IJsschotsen zijn over elkaar geschoven en het wit doet pijn aan mijn ogen. Prachtig, en sinds ik op Texel woon heb ik dit nog niet eerder gezien. Hoezo opwarming van de aarde ... IJs tot aan de horizon!
Ik loop een stuk langs de waddendijk en aanschouw deze arctische beelden. Zie ik daar nu in de verte iemand lopen op het ijs? Het is te ver weg en het lijkt me sterk dat iemand helemaal over deze ijszee gelopen is, maar je zou zweren.....

Op de terugweg zie ik eindelijk de eerste lammetjes en zij mij. Sterker nog; de hele kinderboerderij komt voorbij. De lente is begonnen. Ik hou van dieren, van de zon, van Texel. Met het zweet op mijn rug kom ik thuis en na een lekkere douche voelt het alsof ik mijn longen even goed heb uitgeklopt.


Voor deze Kieviet kwam de lente te laat




'Ik ben niet gek ik ben een eend'



Altijd fijn om even door het verse hooi te raggen









Zoek het Winterkoninkje

Dit optimistische schaap had z'n jas al open