Follow by Email

zondag 10 november 2019

Herfst in de Muy

Zondagmiddag en we zijn met het autootje onderweg naar de Muy. De herfstzon doet flink zijn best. Bij de Muy staan veel te veel auto's. Toen we 12 jaar geleden op Texel kwamen wonen stonden er in het laagseizoen bij het rommelige parkeerplaatsje hooguit twee auto's. We lopen het eerste duin over en komen bij de ingang waar een troepje fietsers door het hek gaat. Mag je hier fietsen dan? O ja, mits je maar niet buiten de paden gaat lezen we op het bord.
Aan een paaltje hangt een zonneklep. Net wat ik nodig heb, want door die felle zon begin ik met mijn ogen te knijpen en voor je het weet lig ik morgen dan weer plat met een flinke hoofdpijn. Ik denk terug aan pappa die op Texel de laatste jaren steevast gewapend was met pet en bril met zonnekleppen erop. We zien in de lucht hoe een vlucht kauwtjes een roofvogel aan het verjagen is.
Het is een sprookjesachtig landschap. De zon speelt met de indrukwekkende wolkenpartijen.
In plaats van de doorgaande weg slaan we linksaf en lopen een heel stuk via een smal paadje door de Muy. Een moerasachtig gebied ligt voor ons en ik denk dat in dit gebied wel salamanders zouden kunnen zitten, maar waarom zie ik ze dan niet? Jan Wolkers zou er natuurlijk alweer een op zijn hand hebben gezet: "Kijk eens, is het geen plaatje! Zo met die streep over zijn rug..."
Een stukje regenboog boven de Slufter leidt ons af. Ineens zien we een konijn wegschieten en Paula rukt de riem uit Goossen's hand en gaat erachteraan. Ze is er snel vandoor en mijn lief rent erachteraan met de rugzak nog om, zodat het snel lopen nog eens wordt bemoeilijkt. Uit het zicht hoor ik nog: "Paula, nee, hier!"
Ik wacht gespannen af en raap ondertussen een oude aansteker van de grond. Troep hoort niet in dit paradijs. Al snel komen ze er weer aan en we vervolgen onze weg. Ik eet een rijstwafel, Paula een koekje en Goossen zijn chocoladebroodje dat ik gisteren voor hem kocht. Geen slok water want de zon komt nu niet meer achter de wolken vandaan en het wordt al snel kouder. Bij de auto zien we nog één keer het licht over de velden glijden.
We zijn net thuis als er een flinke bui losbarst.
Bij het uitpakken van de rugzak ontbreken een waterflesje en een langwerpige, paarse drinkbak van plastic van Paula, verloren tijdens het vangen van de hond.
Troep in het paradijs en dit keer van ons. Ik word er niet blij van. Hopelijk wijkt iemand daar nog eens van het pad af en neemt het uit ergernis mee.












maandag 28 oktober 2019

Visje, visje in de zee

Als kind hadden we het boek in huis. Volgens mij had ik het een keer uitgekozen bij de buurvrouw uit een tafel vol snuisterijen, als beloning voor het verzorgen van de plantjes en de kanarie gedurende hun afwezigheid vanwege een verre reis: Het Tovervisje van de gebroeders Grimm.
Ik was een jaar of 14 en vond het een geweldig verhaal;
Twee dwergen, eerst gelukkig in hun Keulse pot, mochten van de tovervis wensen wat ze wilden. Maar ze vroegen steeds meer en groter en uiteindelijk hadden ze niets meer.
Nu ben ik inmiddels bijna 57 en schrijf hier een vrije improvisatie op dit sprookje:

Het Tovervisje
Het tovervisje reisde met ze mee, maar alles wat ze tegen kwamen vonden ze goed genoeg, zodat ze hem nooit hoefden te vragen dingen voor hen te toveren. Ze leefden in ieder huisje alsof het een paleisje was en maakten van iedere 'keulse pot' een unieke plek waar het leven z'n gang kon gaan.
Zo verzeilden ze van Utrecht in Amersfoort, waar er twee lieve meisjes bijkwamen. En ook al was het leven niet perfect en gebeurden er ook verdrietige dingen, ze vroegen de vis nooit om een wens waarheid te laten worden.
Van Amersfoort verhuisden ze naar Texel. Daar was het visje natuurlijk heel blij mee, want hoe dichter bij zee hoe beter. Maar wanneer vroegen ze hem nu eens wat! De meisjes waren ondertussen al uitgevlogen en hij had het nakijken.

Het tovervisje had al die tijd dus niets hoeven doen, want een klein leven was goed genoeg voor het stel. Ook toen de kunstwerken op het eiland al snel de kleine woonkamer tot in alle hoeken en gaten vulden woonden ze nog heel gezellig in het kleine tuinhuisje erachter. Ze schikten zich eenvoudig in hun lot als arme kunstenaars. Het was een tenenkrommende situatie voor het tovervisje.
Hij zag de man en vrouw, hun dochters, familie, vrienden, buren en vreemde bezoekers passeren.
Hij kende al de verhalen van geluk en verdriet door de jaren heen, maar nog steeds werd hem niets gevraagd en telden ze kennelijk hun zegeningen? Hij verveelde zich mateloos.
Tot op een dag hij het niet langer kon verdragen: "klein leven o.k., maar werkeloos toezien NEE!"

En zo eindigde het tovervisje voorlopig naast de deur van een hele grote en sfeervolle woning met werkplek, museum, galerie en gastenkamer aan de Burgwal op nummer 20.
De man en de vrouw waren heel blij met dit wonder dat hun overkwam, al begrepen ze niet goed hoe ze hier nou zo in verzeild waren geraakt.
Vandaag hebben ze de tovervis onder hun huisnummer aan de muur geschroefd.





maandag 21 oktober 2019

Flessenpost

Eindelijk, na jaren struinen over de stranden van Texel, is het dan zover; ik vind flessenpost!!!!
Velen zijn mij al voorgegaan. Wim Kruiswijk correspondeert bijvoorbeeld al jaren met mensen van wie hij de post in allerlei verschillende flessen op het Nederlandse strand vond. Op Texel vond Maarten Brugge in juni nog weer eens een glazen potje die twee maanden ervoor in Zeeland in zee gegooid was. Een teken van leven uit verre oorden van een onbekende met een persoonlijke boodschap. Het gaat over een zoektocht naar een verloren geliefde of een ver familielid. Het is soms een laatste wanhopige noodkreet die jaren dobberde op de golven en meegenomen werd in de stroming van het eindeloze water en uiteindelijk strandt op het zand.
En nu sta ik dan op de Hors voor een blauw doorschijnend flesje met een wit rolletje papier erin. Daar ligt het ineens voor mijn voeten in een bedje van fijne zandkorrels. Begerig raap ik het magische flesje op en bekijk het aandachtig. Gek genoeg is de dop er al af, maar het papier lijkt nog droog te zijn. Door de fles heen lees ik: 'Letter in a bottle from, ... en na even draaien: Texel.'
Al snel voel ik teleurstelling opkomen; het is van plastic en niet van glas. Geen fles waarin ooit wijn of iets sterkers zat en, voordat het briefje erin gestopt werd, leeg gedronken is door iemand die zijn lijden wilde verzachten. Dat is hier dus niet het geval, maar ik zet me er overheen, want het gaat per slot van rekening om de inhoud. Ik zoek wanhopig naar een takje om het rolletje papier uit het platte flesje te hengelen in de hoop op een waanzinnige hartenkreet of een boodschap van iemand in geestelijke nood die ik dan zou kunnen terugschrijven om hem of haar een hart onder de riem te steken!
Met een geschikt stokje trek ik al snel het rolletje eruit, vouw het open en lees:
To Dear finder, 
my name is Stepan. I threw this bottle into the Sea on october 9, 2019 off the shore of Texel Island. Please send me message when and where you found the bootle. 
Ahoi! 
Stepan. 
Eronder staat een email-adres.
Langzaam bekruipt me een gevoel van desillusie en verontwaardiging; de inhoud van de brief is bepaald geen hartenkreet en wie zegt er nou in deze tijd tegen een kind: "hier heb je een flesje van plastic, schrijf er je naam op en gooi het in zee."? Wie weet ligt er nu ergens een vogel of vis te creperen met die dop in zijn maag en godzijdank heb ik die fles nog kunnen vinden om groter drama te voorkomen. Ook het voorgedrukte stuk papier haalt alle romantiek weg. Geen gerafeld vodje waarop iemand in nood nog een laatste boodschap heeft gekrabbeld, maar een kind dat gewoon op Texel aan een gooi-plastic-fles-in-de-natuur-actie heeft deelgenomen. Ik bespeur bij mezelf een gefrustreerde emotie.
Ik stop de krabbel terug in de fles en leg het bij de andere gevonden voorwerpen. Die andere dingen van hout en plastic hebben stuk voor stuk meer inhoud dan deze ene vondst, maar dit terzijde. 
De volgende morgen lees ik de brief nog eens. 
Ik zie nu pas dat het emailadres eindigt op cz; Stepan komt uit Tsjechië! De nieuwsgierigheid gaat het hier nu toch winnen van de deceptie. Een goede nachtrust helpt ook mee.
Natuurlijk schrijf ik een reactie aan Stepan:
Dear Stepan, I found your bottle with the letter on the very southern beach of the Island Texel. 
I walked there with my husband and dog, searching for trash I can use. I make art out of washed up materials, if you like you can take a look at our website and see what I make of it. 
So I found your bottle. I hope you had a nice stay on Texel. Were you on a holiday trip? With whom were you? How old are you? Do you have brothers or sisters? Wat do you like and what don't you like? Are you happy or sad? Where do you live? Is that a nice place? Do you have a friend? A pet? I would like to hear a little bit more about you! I hope to hear from you soon! Ahoi! and all the best, Maria Roelofsen.
www.museumgalerierat.nl  




vrijdag 4 oktober 2019

Berlin

Gisteren om 17:00 uur stapte onze oudste dochter in de trein naar Berlijn. Ze zit daar nu in een kleine studio met een groot bureau om aan haar tweede boek te schrijven. Even weg uit haar Amsterdamse wereldje met dagelijkse beslommeringen.
De stad Berlijn, waar ik met mijn kersverse lief ooit doelloos rondliep in een stervenskoude januarimaand. We gingen van West- naar Oost-Berlijn via Checkpoint Charlie. Naïef als we waren kwamen we te dicht bij de muur toen we enorme ijspegels aan het bewonderen waren. "Geh doch weg, die knallen dich ab!," schreeuwden een paar bouwvakkers in een wit hemd vanuit de bouwkeet, waar de pegels aanhingen. We zagen de wachttoren met daarin een bewapende soldaat en maakten ons uit de voeten. Wat later ontmoetten we een echtpaar met een Teckel in de sneeuw. Zij ontvingen ons hartelijk in hun typisch Oost-Berlijnse appartement. Om 23:30 uur moesten we ons haasten om voor middernacht weer in het Westen te zijn.
En nu zegt onze dochter dat ze van West naar Oost heen en weer loopt alsof het nooit anders was.
Zij is van 1989, het jaar dat de muur viel.

In ons Museum is het een gewone dag; de Museumkamer schoonmaken voor de nieuwe gasten en bezoekers te woord staan. Rond een uurtje of twaalf loopt mijn anonieme leverancier van gejutte spullen binnen. Ik zie hem aankomen met een grote dubbele peddel, een vishengel en een grote roerstok met klodders verf in allerlei kleuren. Hij geeft me een tasje en zegt: "hier ook nog wat klein spul." Ik leg het op het aanrecht om de inhoud later te bekijken en schoon te maken. We praten wat en als hij weg is maak ik foto's van wat hij bracht. Ik leeg het witte tasje en ben aangenaam verrast over wat hij zoal op het Texelse strand heeft weten te verzamelen.
Nadat ik alles heb gefotografeerd en op de computer heb gezet draai ik me om en zie de beer en het opschrift van het tasje dat ik achteloos op de bank had gelegd, ik lees: 'Berlin'
Ik zie nog meer tekst ... en zo komen vandaag op bizarre wijze Berlijn en Museum Galerie RAT (Recomposed Art Texel) samen, aangeleverd in een wit tasje.








zaterdag 14 september 2019

Wonen op de grond van Abraham

Hier wonen en werken wij nu; in een gebouw met een prachtige historie.
Dank Irene Maas voor het optekenen van deze geschiedenis!
Klik op onderstaande link als je het hele verhaal wilt lezen.
http://www.irenemaas.nl/pages/Archief/pages/nieuweschoolaandenburg1807.htm

maandag 9 september 2019

De roze zitzak

Je hebt een strandhuisje op Texel en ziet uit naar een heerlijke zomer aan het mooie strand.
Het hele jaar verheug je je al op de reis.
Bij aanbiedingen van spullen die je goed kunt gebruiken bij die expeditie sla je meteen je slag!
's Avonds genieten van de prachtige zonsondergang. Niets hoeven, lekker ontspannen in de vrije natuur. Zo sta je dan eindelijk na weken van hard werken bij je huisje en steekt de sleutel in het slot. Het is ook nog eens geweldig strandweer! Je geluk kan niet op.
Al snel is alles voor elkaar; de spullen voor een fijne BBQ zijn gehaald en je ploft met je roze reet in je roze zitzak, die je voor een paar tientjes wist te bemachtigen!
Ook al is het illegaal, slapen in het huisje is de ultieme natuurbeleving, dus nadat de zon zijn oranje gloed over de golven heeft laten schijnen, pomp je de luchtbedden op die je al in januari bij de Action voor een prikkie op de kop wist te tikken. Dit is genieten. Je telt de sterren en slaapt al snel als een roosje. De dagen gaan in één grote roes voorbij.
Aan alles komt een eind.




vrijdag 23 augustus 2019

Duizend maal dank!

Woensdag zaten we met de verhuurster Ada en haar dochter Marinka bij de notaris in Den Burg.
Het pand op Burgwal 20 hebben we inmiddels ruim twee jaar van Ada gehuurd.
Het gebouw past ons als een handschoen. Het is een verademing om zoveel ruimte te hebben voor al ons werk, nadat we 10 jaar lang heel klein gewoond hebben samen met de kunstwerken.
De muren van de galerie hebben we strak wit laten stuken, in een weekend met kinderen en handige aanhang hebben we een houten vloer gelegd over de jaren 80-vloerbedekking, er is een gastenverblijf gemaakt en een bibliotheek. Kortom: er is het nodige verbouwd om er een goede woning met galerie van te maken. We wilden het dus heel graag kopen.
Vervolgens met een sluitend financieel plan naar de bank! Maar de banken gaan uit van een bepaalde levensstandaard en houden geen rekening met mensen die hun leven anders willen inrichten, die niet in een hokje passen. Dus geen hypotheek. We bespraken dit met Ada en zij aarzelde geen moment om ja te zeggen op het plan bij haar een onderhandse lening af te sluiten.
In één woord geweldig! Haar vertrouwen en het feit dat ze ons deze droom gunde maken haar tot een hele lieve, bijzondere vrouw. Zulke mensen maken de wereld een stukje mooier!


zaterdag 17 augustus 2019

Op vakantie naar 'Roemenië' en het Rijksmuseum

Een mooie zomeravond na een dag hard werken kun je niet zomaar voorbij laten gaan.
We kiezen ervoor de auto bij 'Roemenië' te zetten en dan een rondje via het Ceresstrand te maken langs de Waddendijk.
'Roemenië' ligt op de Hoge Berg van Texel; een stukje slordig boerenleven voltrekt zich aan je ogen. Een erf met oude schuren en machines; een schilderij van Jan Steen. Her en der ligt stro en modder, een kippenhok, een varkenskot, een oude tractor. Menig keer liep ik al hier en iedere keer word ik overvallen door de romantiek van de plek. Ik zie er nooit mensen en het is net of de dieren er de baas zijn. Animal Farm van George Orwell.
Ik ben nooit in Roemenië geweest, maar ik stel me er zoiets bij voor, vandaar dat ik dit stukje Texel heb omgedoopt. Het scheelt een eind rijden. 

Naar 'Roemenië' was linksaf,
maar we werden naar rechts gedirigeerd.
We kwamen alsnog
op het parcours van een wielerronde terecht
op de Hoge Berg.
Een stukje België pakken we ook nog even mee ...

Van jong tot oud stonden ze op de pedalen.
"Allez, ge kunt het!"


Schapen waren uitgebroken.
We waarschuwden een parcoursbewaker
 met een geel hesje voor gevaarlijke situaties met betrekking tot
 de wielerronde en
schapen die ineens op de weg zouden staan,
maar deze nuchtere Texelaar dacht
 dat het zo'n vaart niet zou lopen.
Landschap schilderijen uit de Gouden Eeuw
zien we live voorbijkomen
Waar ik nog met mijn dochter oesterschelpen liep te zoeken
 is nu het Ceres strandje veranderd in duingebied.
Gevaarlijke situatie met mooie lucht
'Stilleven met haas'
Ik zag hem liggen en dacht:
 "In die houding lig ik ook wel eens in mijn bed."








'Zicht op Oudeschild' 21ste eeuw


Fascinerende uiers met sproeten,
die weleens geleegd mogen worden.
We naderen 'Roemenië' ...





En met ons autootje alweer in zicht,
zagen we een aardige Texelse 'Roemeen' langs scheuren.