Follow by Email

maandag 29 juni 2020

Museum Galerie RAT (Recomposed Art Texel)

Alles wat ooit
werd weggegooid
vertrapt
geminacht
kapot gemaakt
vermorzeld
uitgespuugd
vergeten
verscheurd
genegeerd
verlaten
plat gewalst
gedumpt
ondergewaardeerd
versleten
verdrukt
verloren
besmeurd
gedeukt
en afgesneden
staat op in ons museum.

Het wordt
gezien
gevonden
gewaardeerd
opgetild
schoongemaakt
gekoesterd
gerepareerd
en samengebracht.

vrijdag 26 juni 2020

Een warme zomeravond

Om 17:00 uur sluiten we het museum.
Het karretje is dan al beladen met strandspullen en lekkere dingetjes. Onwennig stappen we in ons nieuwe autootje die tot nu toe nog niet veel gereden heeft. De elektrische bakfiets en de elektrische fiets van mamma volstaan prima op het eiland. We rijden naar 'onze' geheime locatie, omdat we even geen zin hebben in de drukte bij de standaard strandovergangen. Dit blijkt een prima beslissing. Nog één autootje op de kleine parkeerstrook.
In de schaduw onder de bomen is het heerlijk. Maar op de open vlakte brandt de zon nog als een malle. Gelukkig heb ik een fijne zonnebril en zonder hoed zou ik daar allang gillend gek geworden zijn. We werken ons moeizaam door het hete mulle zand over het hoge duin en rennen naar beneden want te langzaam lopen betekent verbrande voetzolen.
Voor ons het zilte frisse nat. Paula weet niet hoe snel ze in het water verkoeling moet zoeken. Het is laag water en er is in het geheel geen branding. Ook liggen er verdachte kwallen op het strand. Als er rood aan zit betekent dat gevaar, dus eerst maar even installeren bij een gestrande pallet en wat andere houten balkjes. De parasol zijn we vergeten, maar met mijn wikkelrok weet ik ons op creatieve wijze te verdedigen tegen de felle zonnestralen. Het is al over zessen, maar de zon weet van geen ophouden. Na een uurtje, als de fles al half leeg is en de lekkere kaasjes iets te goed geacclimatiseerd zijn, wordt het wat behaaglijker. Er staat een stevig windje wat heerlijk is.
We wachten op de zonsondergang en ondertussen lanterfanten we wat over het strand. Een bekende, amazones en een lieveheersbeestje zorgen voor afleiding. Qua jutten is er niet veel te doen. Qua zwemmen is de zee te ondiep en te slap om aantrekkelijk te zijn. Qua stemming kom ik niet mee. Is het de overgang? Het ons bekende communicatiedipje? Ken je dat, dat alle voorwaarden voor geluk aanwezig zijn, maar dat je humeur je even in de steek laat?
Om 22:30 uur rijden we ons autootje weer de Burgwal op. Voor ons lopen onze gasten van de Museumkamer. Ik draai het raampje open en roep: "Lópen jullie weer in de weg!" Ze lachen, ze vertellen over hun dagje Oudeschild. Ze zijn zeehonden wezen kijken op het wad, hebben op een terrasje gezeten en ze hebben genoten van deze dagen op ons mooie eiland.
Weer thuis lekker onder de douche en naar bed.








Praatje met een bekende


Ik denk aan Mesdag





In de schemering door het bos terug naar de auto

dinsdag 23 juni 2020

Alles van waarde is weerloos

Wat zijn alle bermen op Texel mooi sinds iemand heeft besloten ze niet meer te maaien!
Gisteren reed ik heen en weer naar Den Hoorn. Wat een fantastisch gezicht! Het geeft de burger moed in bange dagen. Het geeft kleur aan de wereld. De vele kleuren trekken vlinders, bijen en andere insecten aan. Niet alleen mooi, maar ook heel nuttig dus. Dat alles met alles samenhangt en dat dus ook onkruid een functie heeft in het geheel is niet nieuw. Of het nu God was die het zo bedacht heeft of dat het een logische beredenering is laat ik nu even in het midden.
Deze manier van tuinieren is in ieder geval nog niet doorgedrongen tot alle hoveniers helaas;
Al een paar weken genoten wij samen met allerlei vlinders en andere insecten van een gele bloemenzee op het terrein van de Nederlands Hervormde kerk. De doden die hier begraven liggen zal het een worst wezen, maar de levenden genieten met volle teugen van alles wat God geschapen heeft, mits ze ervoor open staan natuurlijk.
Al jarenlang wordt de begraafplaats bijgehouden door mannen op leeftijd. Ze nemen hun taak heel serieus. Ze zorgen ervoor dat ieder spontaan opkomend bloemetje wordt weggeschoffeld. Er is een heel stuk waar wilde bloemen en beestjes plotseling opduiken en dat kan nooit God's bedoeling zijn geweest.
Zo werd er ook korte metten gemaakt met de bloeiende Vlierbes dichtbij onze achtertuin. De heggenschaar knipte er alle bloemen vanaf. En terwijl elders op het eiland de Vlier in vol ornaat met zijn prachtige witte schermen staat te zwaaien heeft die van 'ons' zijn herfsttenu alweer aan.
Op mijn vraag waarom dat moest antwoordde de desbetreffende: "Er zit luis in". Ik wilde nog vertellen dat dat waarschijnlijk komt omdat deze Vlierbes een tijd geleden met de grond gelijk is gemaakt en dat er gif gesproeid is en dat hij nu een beetje weinig weerstand heeft, maar dat dat hopelijk wel weer goed komt, maar de takken waren al gerafeld en de bloemen met beestjes verdwenen in de groene container.
Eens in de paar maanden loopt er dus iemand met gif rond te sproeien. Ik heb deze meneer beleefd gevraagd niet te spuiten langs ons stukje tuin, omdat wij ook eetbare planten en bloemen hebben staan. Gelukkig sloeg hij ons de daaropvolgende keer over.
Om terug te komen op de gele bloemenzee:
Ik heb de voorzitter van de kerk een mailtje gestuurd, maar ik kreeg (nog)geen antwoord.

Goedemiddag Jan,
Ik weet even niet tot wie ik me moet richten dus schrijf ik jou hier over in de hoop dat jij het bij de juiste personen kan voorleggen.
Onze tuin grenst aan die van de kerk en nu zien we dat ieder jaar de prachtige bloemenzee van onder anderen madeliefjes en gele bloemen gekortwiekt wordt met de grasmaaier. Is het misschien een idee de strook aan de achterzijde van de kerk niet meer te maaien en de veldbloemen ruim baan te geven daar?
Het gaat niet goed met de insecten en wij hebben onder de pannen een aantal gierzwaluwen zitten die van de insecten leven net zoals veel andere vogels.
Naar onze mening is het beter, net als de prachtige bermen nu op Texel, een flink stuk niet meer te maaien.  Zo kan er een mooie bloemenweide ontstaan! We snappen dat het rond de graven wel kort moet worden gehouden.
Ik hoor graag of jullie het een goed idee vinden hier een bloemenweide te laten ontstaan.
Met vriendelijke groeten,
Goossen Karssenberg en Maria Roelofsen

Vanmorgen gebeurde waar ik al bang voor was. Ik zat aan het ontbijt en hoorde een grasmaaier. Ik zag hoe een man over de bloemen reed. Ze werden allemaal ingeslikt.  
In lichte paniek liep ik naar de poortdeur die mij toegang moest verschaffen tot het terrein van de kerk, maar die zat op slot. Weer terug in onze achtertuin riep ik over de heg: "Goedemorgen! Kunt u een stukje laten staan?!" "Nee, dat mag niet, schreeuwde hij boven het geluid van de maaier uit, dat zaait maar uit en ik kom er nu al bijna niet door!" Hij vervolgde de werkzaamheden. Ik zag hoe hij door de bloemenzee heen ploegde. Achter hem een spoor van kaal gemillimeterd gras. Even hoopte ik nog dat hij zich bedacht had en dat hij het vierkantje voor onze tuin bij nader inzien toch zou sparen, maar het geluid van de maaier zwol aan en weg was alles.
"De wereld gaat aan vlijt ten onder." (Max Dendermonde)
Jan Wolkers was waarschijnlijk voor de maaier gaan liggen of hij had de goede man omgekocht met een paar liter wijn en een flinke moot zalm.
Het kan anders. Op de begraafplaats van Bunnik, waar mijn vader begraven ligt, zag het er vorig jaar fantastisch uit met een bloemenweide vol klaprozen en korenbloemen.
Dit biedt troost aan nabestaanden en zorgt voor leven niet voor dood.





Begraafplaats Bunnik

vrijdag 19 juni 2020

Roken in stijl

Soms zijn er gasten in de Museumkamer die nog roken, al komt dit erg weinig voor.
Vorige week hadden we bijvoorbeeld iemand die in het ochtendzonnetje voor het museum op ons bankje van zijn sigaretje zat te genieten. Als asbak stond er een bierblikje. Fijn dat hij in ieder geval iets had bedacht om ze in te doen, maar dat moet toch meer in stijl kunnen!
Vanmorgen vond ik bij de kringloop een asbak uit de Algarve. Bijna jammer dat ik niet meer rook, zo mooi gedecoreerd is hij. En de vorm is ook grappig. Met wat zand van het strand is dit dé oplossing voor de rokende gast.
Na sluitingstijd nog even op de bakfiets met Paula naar het Ceres-strandje aan de Waddenkant.
Er was weinig te vinden op het strand, maar zand genoeg.


zondag 14 juni 2020

Paula's eerste ritje met de elektrische bakfiets

Afgelopen vrijdag heeft Goossen onze nieuwe elektrische bakfiets uit Heiloo opgehaald.
Drie uurtjes fietsen door de Noord-Hollandse duinen terug naar Texel. Voor mij betekent deze fiets dat ik ook eens alleen met Paula naar het strand kan rijden zonder dat de 'chauffeur' mee hoeft. Ik heb namelijk geen rijbewijs. Het is er gewoon nooit van gekomen en daar heb ik vrede mee. Immers Remco Campert heeft er ook geen en Maurice van Es ook niet.
Vandaag is het zover. We prepareren een touw in de bak waar we Paula aanhaken. Best spannend omdat we niet weten wat er gebeurt als er plotseling bijvoorbeeld een scootmobiel, mountainbiker, hond, konijn, fiets met klapperende fietstaskleppen of jogger voorbij komt.
We rijden met een stralend zonnetje Den Burg uit richting strand. Eerst laten we Paula naast de fiets rennen om haar lekker moe te maken. Gedwee zit ze na een paar kilometertjes in de bak.
Het prachtige landschap van Texel gaat aan ons voorbij en Paula vind het duidelijk allemaal dik o.k..
Boven de duinen hangt een grijze wolkenband en even later zitten we in de mist die uit zee het land op sliert. We parkeren bij strandpaal 15 en lopen langs het strand tot na de strandhuisjes en houden daar siësta. We lopen over het duin en gaan door de Bleekersvallei; een mysterieuze wereld van nevel en duinroosjes all over the place, mooie gele bloemetjes en een Peruaan op de weg die zijn panfluit zoekt. Betoverend mooi, maar wel wat koud.
Eenmaal weer bij de fiets zetten we Paula op haar plek en beginnen aan de terugtocht.
Bij de prachtige moestuin aan de Westerweg kopen we twee flesjes rabarbermoes.
Paula heeft de test doorstaan maar is wel een beetje moe.