Uit de schaduw van zijn vrouw ;), die hij altijd met raad en daad bijstond in het najagen van haar droom, was het nu zijn beurt de wijde wereld in te trekken met zijn unieke mozaïekontwerpen. Het begon met de reis die hij samen met Maite, onze dochter, maakte naar Iran, de bakermat van de islamitische patronen. De rest is historie; Maite schreef over die reis Snijpunt Isfahan. Het prachtige boek werd een jaar later gepresenteerd en toen ging het balletje rollen. Niet alleen voor onze dochter, maar ook voor haar vader.
Als bescheiden jongetje uit een van oorsprong gereformeerd gezin was hem niet geleerd zichzelf te promoten. Hij was goed in wiskunde, dat zeker, maar wie hij was, dat kon men er in het grote gezin niet uithalen en was voor hemzelf ook jaren onduidelijk. Je draaide mee zoals dat van je verwacht werd. Hij was flegmatisch van aard, zodat hij zich ook nooit afzette tegen de heersende gedragscodes. Hierdoor kwam ook zijn ware identiteit niet naar boven. Er werd weinig gecommuniceerd. Hij koos ervoor om zich zo onzichtbaar mogelijk op te stellen om geen negatieve emoties en spanningen op te roepen.
Maar nu begint mijn achtertuin steeds meer te lijken op de achtertuin van dat stel dat ooit samen aan de Rozendijk op Texel woonde. Echt heel bijzonder.
Ik moest vanmorgen ook ineens denken aan het gedicht Ik Draai Een Kleine Revolutie Af van Lucebert. Door de schrijver Wim Hazeu is de dichter en beeldend kunstenaar uit Bergen ontmaskerd als Nazi-sympathisant. Ontgoocheld en verbijsterd zijn we, omdat we Lucebert zagen, en nog steeds zien, als een groot kunstenaar en inspiratiebron, een voorbeeld als het gaat om het staan aan de juiste kant van het universum. We troosten ons met de gedachte dat hij toen nog maar een jonge jongen was van negentien jaar en dat hij later gelukkig tot inkeer kwam.
Luka, onze andere dochter, schreef ooit haar profielwerkstuk over de vijftigers.
Zij gaf een aantal jaar geleden dit gedicht van Lucebert cadeau aan Goossen. Toen konden we nog niet bevroeden dat die revolutie zich op een bijzondere manier zou openbaren.
Vanmorgen hoorden we de dichter zelf het gedicht voordragen op de radio tijdens ons ontbijt en weer waren we getroffen. Ineens hoor je ook je eigen strijd om je passie te verwezenlijken haarscherp verwoord en dat greep ons ineens weer bij de keel.
Het blijft gruwelijk mooi.
Radioprogramma Met Het Oog op Morgen |
Mozaïek attributen brengen voor de etalage van Athenaeum Boekhandel op 't Spui Amsterdam |
Handtekening uitdelen aan fan van het boek Snijpunt Isfahan |
Egotrippen bij stuk in de Texelse Courant |
Radioprogramma Spijkers met Koppen waar Goossen nog even wijst op het geometrisch interessante plafond |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.