Juttocht, zondag 28 september 2025

Met de bakfiets rijd ik in het zonnetje richting de Hors. Onderweg mekkeren de schapen, staan de koeien rustig te herkauwen en zie ik dichtbij een reiger uit het riet opvliegen met een muis in zijn bek! Het staartje en de twee achterpootjes hangen uit de snavel en ik zit meteen, met gemengde gevoelens, in het verhaal van eten en gegeten worden. Er zijn veel kieviten met hun herkenbare kuifjes en spreeuwen in het veld. Ik zoef over het eiland langs een boerderij met mega veel pompoenen. In allerlei maten zijn ze opgestapeld in het stalletje aan de weg. Ook het landje ligt er vol mee. De was wappert aan de lijn. Bij de Mokbaai staan een aantal vogelaars met hun lange lenzen. Helemaal aan het eind, bij de militaire kazerne, parkeer ik de fiets. Met de rugzak gevuld met water, mandarijn, jas en tasjes op mijn rug, duw ik het houten hekje open en laat alle ellende van de wereld achter me. Langs het pad naar zee staan de meidoorns vol met rode bessen in een erehaag. Een warm welkom. Het uitzicht over de Hors is zoals altijd weer adembenemend. Heel in de verte lopen twee mensen en verder niets dan duin, strand en water. Uit de bak van Texel Plastic Vrij vis ik een hengel. Daar kan ik straks mooi de gevonden buit aan hangen.

Ik steek de zandvlakte over naar het water. Veel blauwe kwallen liggen er als grote rubberen ballen hulpeloos op de drooggevallen strook. Sommige liggen met de 'pootjes' omhoog in het ondiepe water. Fascinerende dingen. Ik loop er tussendoor en vind hier en daar iets van mijn gading: houtjes, een bizar gesleten tegeltje, een gladgeschuurde flessenhals, een plat steentje. Ik besluit linksom een rondje te maken. Plots zie ik een zeehondje in de verte op het strand, terwijl de Teso boot net richting Den Helder vertrekt. Het diertje schuifelt het water in en lijkt een stukje mee te willen zwemmen. Dan verdwijnt hij onder het wateroppervlak. Ik blijf hem zoeken en zie hem weer boven komen. Met een sprongetje, alsof hij me wil groeten, maakt hij een duik in de roerige golven. Waarom geeft het me toch altijd weer een geluksgevoel als ik zo'n beestje zie?! Ik denk dat hij naar rechts zwemt met de stroom mee, maar even later verrast hij me en komt van links weer aandobberen. Hij laat zich steeds meedrijven in de woelige baren en zwemt onder water weer terug. Ik blijf er nog een tijdje naar kijken en loop dan verder tot de stenen van de dam. Daar keer ik om om langs de duinenrij terug te lopen. Er liggen veel interessante dingen en al snel hangt er een vol tasje aan de hengel. 

Hoog tegen het duin neem ik een pauze om de dorst te lessen en de mandarijn te eten. Geen zuchtje wind en de zon brandt er nog goed op. Ik realiseer me hoe vredig hier alles is. Behalve af en toe het geluid van de veerboot is het muisstil.

Ik sta moeizaam op uit het mulle zand en vervolg mijn weg. Ineens kijkt een Jan van Gent me, vanuit zijn holle ogen, aan. Er maakt zich altijd even een soort lichte opwinding van mij meester om plots oog in oog te staan met de dood. Een dikke bromvlieg loopt over zijn witte veren.

Ik verzamel verder : rietstengels, drijfhoutjes, een plastic ketchupfles, een stuk van een kapotte vuilnisbak, een aansteker met een vreemde taal erop, grillige wortels als grove handen, hout, en een stuk bot, tenminste daar lijkt het op. Onderweg ruim ik nog wat stukken piepschuim op. Zo te zien zijn ze van de zonnepanelenbrand bij Egmond.  

De klim met bepakking over het hoge duin is goed te doen, maar toch ben ik blij als ik aan het eind van de weg de bakfiets zie staan. Als ik terugfiets zie ik vanuit een ooghoek twee zwarte slippers staan, gewoon langs de weg. Iemand heeft zijn wandelschoenen aan gedaan en is zijn slippers vergeten? Ik ben er al voorbij en laat ze staan. Weer opvallend veel reigers in het landschap in allerlei maten. Voor een heel groot exemplaar stop ik nog even, maar hij vliegt weg met een indrukwekkende spanwijdte.  Heerlijk weertje, "Lalala". Ik groet een boer op z'n erf.

Denkend aan de kinderen en kleinkinderen rijd ik de bewoonde wereld binnen.