Follow by Email

dinsdag 1 mei 2018

Paula, Breitner en Mata Hari

Paula heeft zich ter ruste gelegd op onze bank in het atelier, 's avonds aan het eind van een lange dag. Ik zie haar daar zo heerlijk liggen in de kussens en moet ineens aan Mata Hari denken.
Er is ooit een foto van deze Friese danseres en spionne gemaakt. Mata Hari, een vrouw die tot de verbeelding spreekt. Ik heb haar altijd al intrigerend gevonden. Grappig dat ik aan haar denk, kijkend naar onze hond.
Maar wacht, ook Breitner heeft eens een gelijksoortig tafereeltje vastgelegd in olieverf.
Ik zoek naar de foto's op het internet en zeg nu zelf ...
Breitner



Mata Hari



donderdag 22 maart 2018

Hulp in de huishouding

De heilige Sint Franciscus blijkt niet alleen een groot hart te hebben voor de dieren.
Hij is ook een heilige die opvallend graag de handen uit de mouwen steekt in het huishouden.

Geëmancipeerd als hij is helpt hij een ieder graag uit de brand, bijvoorbeeld bij een te vol wasrek.
Menig radeloze huisvrouw kreeg bij andere heiligen nul op het rekest. Deze Sinten vonden dat zij hiervoor niet waren opgeleid door de hogere macht en hielden zich bij hun specialisatie.
De grote uitzondering is Franciscus. Met een zekere begerigheid teedt hij de wanhopigen tegemoet. Vooral in de drukke tijden van de grote lenteschoonmaak zie je hem druk doende met het kloppen van kleedjes en het luchten van de winterdekens. Aan het eind van de dag wordt hij duizend maal bedankt en uitgezwaaid door al die mensen die hij heeft bijgestaan.

Het vermoeden bestaat dat hij dit niet louter en alleen uit goedheid doet. Hij zou er een zeker welbehagen uit halen...

Dit is eeuwenlang onderbelicht gebleven, totdat hij onlangs in Museum Galerie RAT uit de kast kwam. Vanaf heden heb ik een hulp in de huishouding.



zaterdag 17 maart 2018

Marilyn Monroe bij Anna Paulowna

Van Den Helder naar Utrecht en de volgende dag van Utrecht naar Den Helder;

Heen
Een grote zilverreiger daalt neer. Zijn witte veren gaan omhoog als de jurk van Marilyn Monroe in die beroemde scène. Zijn lange benen zetten zich schrap voor de landing op de harde klei van de Noord-Hollandse akker.

Een buizerd schrikt op van de voortdenderende trein, vliegt sierlijk, in een wijde bocht, cirkelt elegant boven de grijze vlakte en gaat dan zitten. Heeft hij iets gevangen?

Verderop zie ik nijlganzen. Uitheemse vogels, maar ondertussen goed ingeburgerd.

Verschillende soorten eenden passeren de revue.

Veel scholeksters op een weiland. Als kompasnaaldjes staan ze, ieder met de snavel een andere richting uit, en allemaal op gepaste afstand van elkaar.

Ineens, ergens bij Castricum, vliegt vlakbij een valk, of sperwer? Korte kromme snavel, beige met wit, spikkeltjes. Hij hangt in de lucht en vliegt met onrustige bewegingen. Niemand ziet hem; de vrouw naast me leest een boek. Tegenover me bestudeert een vrouw papieren. Verderop in de trein hoor ik het tikkende geluid van een toetsenbord. Een scholier heeft oortjes in en is bezig met de iPhone. Iemand haalt een boterham uit een broodzakje, een ander is in gedachten verzonken.

De bollenvelden zijn nog kaal. Toch is er één veld waar al een zweem van gele strepen overheen ligt.

Vijf zwanen tel ik. Niet helemaal vlekkeloos wit. Zijn het jongen? Zo vroeg in het jaar?

Nu zie ik een legertje met hazen in het grasland. En verderop alweer vier lange oren. Bijna Pasen...

In de sloten achterlangs de industrieterreinen kleurt het water groen en blauw. Er ligt veel troep. Meerkoeten zwemmen er fanatiek per paartje doorheen. Ik las ergens dat ze van die troep hun nesten maken.

Een paard staat stilletjes in de modder, achter een schuurtje.

Terug
Twee woerden vliegen achter een vrouwtje aan, laag over de donkere sloot.

Bij Wormerveer in het moeras zitten veel ganzen.

Twee zwanen liggen eenzaam opgevouwen op het natte gras van de uitgestrekte weilanden.

De scholeksters zitten er nog.

Meeuwen vliegen boven de vuilverbranding van Amsterdam. Ze vliegen hier en daar.
Ze vliegen boven Schagen.

Een aalscholver bij Anna Paulowna.

Kippen tussen de sneeuwklokjes bij een boerderij.

Een koolmeesje in de nog kale paastakken van een kromme wilg langs het spoor.

Een grote zilverreiger in de sloot! Ik zie zijn lange spitse oranje snavel nu duidelijk.
Was dit de Marilyn Monroe van de heenweg?












zondag 4 maart 2018

Winter in de lente

Aangezien we de afgelopen week in een ijzige winter waren terechtgekomen loop ik met vijf lagen kleren aan Den Burg uit. Het is zonnig, maar dat betekent niet dat het ook warm is.
Mijn doel is met Paula naar het wad te wandelen over de Hoge Berg. Op Facebook zag ik foto's voorbijkomen van een dichtgevroren zee en ik wil dit, voor het gaat dooien, zelf ook wel eens zien.

Al gauw is het duidelijk dat de vorst, na een week snijdende kou, uit de lucht is.
Handschoenen uit, das los dan maar. Ik wil nog niet te vroeg juichen, maar blij word ik er wel van.
 
Eenmaal over de dijk bij het Ceres strandje zie ik een zee van ijs! IJsschotsen zijn over elkaar geschoven en het wit doet pijn aan mijn ogen. Prachtig, en sinds ik op Texel woon heb ik dit nog niet eerder gezien. Hoezo opwarming van de aarde ... IJs tot aan de horizon!
Ik loop een stuk langs de waddendijk en aanschouw deze arctische beelden. Zie ik daar nu in de verte iemand lopen op het ijs? Het is te ver weg en het lijkt me sterk dat iemand helemaal over deze ijszee gelopen is, maar je zou zweren.....

Op de terugweg zie ik eindelijk de eerste lammetjes en zij mij. Sterker nog; de hele kinderboerderij komt voorbij. De lente is begonnen. Ik hou van dieren, van de zon, van Texel. Met het zweet op mijn rug kom ik thuis en na een lekkere douche voelt het alsof ik mijn longen even goed heb uitgeklopt.


Voor deze Kieviet kwam de lente te laat




'Ik ben niet gek ik ben een eend'



Altijd fijn om even door het verse hooi te raggen









Zoek het Winterkoninkje

Dit optimistische schaap had z'n jas al open

zondag 25 februari 2018

Zeepijn en Mary Poppins

Het is al een paar jaar geleden dat ik het boek Zeepijn van Charlotte Mutsaers met veel plezier las. Het boek veranderde mijn kijk op de conifeer en kerstboom. Ik vond dit eerst gekweekte bomen voor mensen die niets snappen van de natuur, sterker nog, die bang zijn voor de natuur. Maar het was meesterlijk te lezen hoe Mutsaers het in Zeepijn opnam voor deze ondergewaardeerde bomensoorten.
Vanaf haar vroege jeugd is Charlotte Mutsaers gefascineerd geweest door de samenhang die zij bespeurde tussen pijnbomen en de zee. In Zeepijn gaat zij op zoek naar de achtergronden van deze fascinatie. Tijdens haar speurtocht ontdekt ze dat er niet alleen een spoor van dennennaalden door haar eigen leven loopt, maar ook door de wereld-literatuur. Wie haar op de voet volgt komt vanzelf bij zee en Kerstmis uit.
Zeepijn gaat onder meer over een verrassende vriendschap, wandelende dennenappels, de kerstklokken van Oostende, zeebloesem, vissenhumor, een kappende cowboy, het kerstfeest der vissers en oude sla.


Onderstaande foto laat zien dat er in de buurt van naaldbomen wonderlijke dingen kunnen gebeuren die de fantasie op hol brengen; Als een Mary Poppins stijg ik op richting zee en verder het eiland over. De dennen van Texel worden kleiner en kleiner. Ik vlieg over de duinen. Ik zie de schittering op zeeoppervlak, een scheepje in de verte. Ik voel de snijdende kou, groet een meeuw en daal neer in het stadje midden op het eiland.



Winterwandeling

25 februari 2018. Een koude oostenwind en een blauwe winterlucht op Texel.
We besluiten nog voor het broedseizoen begint, te gaan wandelen langs de Moksloot. Per 1 maart mag je hier namelijk niet meer in.
De auto staat geparkeerd in Den Hoorn en we lopen de Mokweg af. We gaan rechtsaf bij het huisje van Staatsbosbeheer. Langs de vele watervalletjes en meertjes lopen we een aardig rondje en komen uiteindelijk weer bij Loodsmansduin uit.
Met een frisse kop en vermoeide benen weer in het autootje terug naar huis.













dinsdag 13 februari 2018

The Blue Train Blues

Voor het eerst met Paula in de trein naar Amsterdam.
Voor de ogen, oren en neus van een hond een heel avontuur: fluitje, sissen van de deuren, praten, voetstappen, motor, iemand hoest, iemand lacht, iemand haalt zijn neus op, iemand ritselt met een krant, piepen en kraken, regen en hagel op de ruit.
In The Blue Train Blues hoor je het huilen van de wolf. Hier leven wij, de mens.









vrijdag 9 februari 2018

Ik Draai Een Kleine Revolutie Af

In zijn passie is hij vol zelfvertrouwen, vrolijk en ontspannen. En nu is hij uit zijn zolderkamer gekomen. Onze dochter Maite vond het tijd worden dat haar geniale pappa eens wat aandacht zou krijgen. Zelf heeft hij geen ondernemersbloed door de aderen stromen dus dan komt zo'n dochter goed van pas.

Uit de schaduw van zijn vrouw ;), die hij altijd met raad en daad bijstond in het najagen van haar droom, was het nu zijn beurt de wijde wereld in te trekken met zijn unieke mozaïekontwerpen. Het begon met de reis die hij samen met Maite, onze dochter, maakte naar Iran, de bakermat van de islamitische patronen. De rest is historie; Maite schreef over die reis Snijpunt Isfahan. Het prachtige boek werd een jaar later gepresenteerd en toen ging het balletje rollen. Niet alleen voor onze dochter, maar ook voor haar vader.

Als bescheiden jongetje uit een van oorsprong gereformeerd gezin was hem niet geleerd zichzelf te promoten. Hij was goed in wiskunde, dat zeker, maar wie hij was, dat kon men er in het grote gezin niet uithalen en was voor hemzelf ook jaren onduidelijk. Je draaide mee zoals dat van je verwacht werd. Hij was flegmatisch van aard, zodat hij zich ook nooit afzette tegen de heersende gedragscodes. Hierdoor kwam ook zijn ware identiteit niet naar boven. Er werd weinig gecommuniceerd. Hij koos ervoor om zich zo onzichtbaar mogelijk op te stellen om geen negatieve emoties en spanningen op te roepen.

Maar nu begint mijn achtertuin steeds meer te lijken op de achtertuin van dat stel dat ooit samen aan de Rozendijk op Texel woonde. Echt heel bijzonder.

Ik moest vanmorgen ook ineens denken aan het gedicht Ik Draai Een Kleine Revolutie Af van Lucebert. Door de schrijver Wim Hazeu is de dichter en beeldend kunstenaar uit Bergen ontmaskerd als Nazi-sympathisant. Ontgoocheld en verbijsterd zijn we, omdat we Lucebert zagen, en nog steeds zien, als een groot kunstenaar en inspiratiebron, een voorbeeld als het gaat om het staan aan de juiste kant van het universum. We troosten ons met de gedachte dat hij toen nog maar een jonge jongen was van negentien jaar en dat hij later gelukkig tot inkeer kwam.
Luka, onze andere dochter, schreef ooit haar profielwerkstuk over de vijftigers.
Zij gaf een aantal jaar geleden dit gedicht van Lucebert cadeau aan Goossen. Toen konden we nog niet bevroeden dat die revolutie zich op een bijzondere manier zou openbaren.
Vanmorgen hoorden we de dichter zelf het gedicht voordragen op de radio tijdens ons ontbijt en weer waren we getroffen. Ineens hoor je ook je eigen strijd om je passie te verwezenlijken haarscherp verwoord en dat greep ons ineens weer bij de keel.
Het blijft gruwelijk mooi.


Radioprogramma Met Het Oog op Morgen

Mozaïek attributen brengen voor de etalage
van Athenaeum Boekhandel
op 't Spui Amsterdam

Handtekening uitdelen aan fan van het boek
Snijpunt Isfahan

Egotrippen bij stuk in de
Texelse Courant

Radioprogramma Spijkers met Koppen
waar Goossen nog even wijst
 op het geometrisch interessante plafond